پنج شنبه 27 مهر 1396 | 28. محرم 1439 | October 19 2017
  • مطالب صفحۀ اصلی
  • عکس صفحۀ اول
  • بایگانی نشریه
  • ۸۸و۸۹
  • ۲
  • ۴
  • ۶
  • ۷
  • ۸
  • ۹
  • ۱۰
  • زن در تاريخ معاصر
  • ۱۲
  • قديم
  • ۸۶-۸۷
  • ۲۶
  • ۷۷
  • ۷۵-۷۶
  • ۷۳-۷۴
  • ۷۲
  • ۷۱
  • ۷۰
  • ۶۹
  • ۶۷-۶۸
  • ۶۶
  • ۶۵
  • ۶۴
  • ۶۳
  • ۶۲
  • ۶۱
  • ۶۰
  • ۵۹
  • ۵۸
  • ۵۷
  • ۵۶
  • ۵۵
  • ۵۳-۵۴
  • ۵۲
  • ۵۱
  • ۵۰
  • ۴۹
  • ۴۸
  • ۴۷
  • ۴۵-۴۶
  • ۴۴
  • ۴۳
  • ۴۱-۴۲
  • ۴۰
  • ۳۹
  • ۳۸
  • ۳۷
  • ۳۶
  • ۳۵
  • ۳۴
  • ۳۳
  • ۳۱-۳۲
  • ۳۰
  • ۲۹
  • ۲۸
  • ۲۷
  • ۲۵
  • ۲۴
  • ۲۳
  • ۲۲
  • ۲۱
  • ۱۳
  • ۱۸
  • ۱۷
  • ۱۴
  • ۱۵
  • ۱۸-۱۹
  • ۲۱-۲۲
  • كتاب ضميمه
  • ۲۰
  • ۱ قديم
  • ۲۰۱
  • ۲۳و۲۴
  • ۲۵و۲۶
  • ۱۱۴و۱۱۵
  • ۱۱۶و۱۱۷
  • ۱۱۸و۱۱۹
  • تحول استراتژیک در نزاع با اشغالگران
    حمد ابورتیمه ترجمه و تلخيص: حميد ديانت


    راهپیماییهای بازگشت و بیت المقدس


    ا

    جمعه سی‌ام مارس، فلسطین شاهد اتفاق بی‌سابقه‌ای بود که در راهپیمایی جهانی «الی بیت‌المقدس» متجلی شد؛ حرکتی که صدها هزار نفر در داخل فلسطین و کشورهای اطراف در آن شرکت نمودند. بسیاری از مردم در نزدیک‌ترین نقطه به بیت‌المقدس تجمع کردند و همزمان ملت‌های دیگر نیز در ده‌ها کشور سرتاسر جهان راهپیمایی کردند تا جایگاه قدس در وجدان آزادگان جهان را به نمایش بگذارند.

    ایدۀ این راهپیمایی‌ها از حرکت «راهپیمایی بازگشت در پانزدهم ماه می و پنجم ژوئن گذشته گرفته شد که در آن آوارگان فلسطینی طی یک راهپیمایی مسالمت‌آمیز به سمت مرزها رفتند تا پس از ۶۳ سال به وطن خود بازگردند؛ به‌گونه‌ای‌که حتی در یکی از این مناطق در روستای «مجدل الشمس» آوارگان توانستند حقیقتاً وارد خاک فلسطین شوند و برای مدتی به طور نمادین در آنجا بمانند که این عمل امکان‌پذیری بازگشت حقیقی و نزدیکی به خاک وطن را در دل آوارگان زنده کرد.

    ولادت این سیر جدید در نزاع با اشغالگران را نمی‌توان از وضعیت عمومی جهان عرب جدا دانست؛ چرا که این ایده در محیط بهار عربی بوجود آمد که در آن انسان عرب حس اعتمادبه‌نفس و قدرت خود را بازیافت و احساس کرد که با راهکارهای مسالمت‌آمیز می‌تواند اوضاع را تغییر دهد؛ و اولین دعوت به راهپیمایی در ماه فوریه گذشته پس از سقوط حسنی مبارک و پیروزی انقلاب مصر بود.

    عوامل زیادی وجود دارد که اهمیت این راهکار جدید را در مبارزه روشن می‌کند؛ راهکاری که رژیم اشغالگر با ناخرسندی و نگرانی شدید به آن نگاه می‌کند تا جایی که ممکن است به تهدیدی برای موجودیت آن منجر شود … .

    یکی از آن عوامل این است که این راهپیمایی‌ها ـ ‌و به طور مشخص راهپیمایی روز قدس‌ـ توانست مسئلۀ فلسطین را از ورطۀ خُرد و محلی به سطح جهانی بکشاند و به تمام ملت‌های آزادۀ جهان بفهماند که قدس مسئله‌ای صرفاً فلسطینی نیست، بلکه مسئلۀ تمام آزادگان جهان است. بنابراین اشغالگران تنها در برابر ملت فلسطین قرار نمی‌گیرند، بلکه خود را در برابر تمام ملت‌های جهان می‌بینند.

    این راهپیمایی‌ها توان ملت‌های عربی و مسلمان را به حالت بالفعل درآورد و آنها را از حالت سلبی و اکتفای صرف به حمایت از طریق نشست‌ها و جشن‌ها خارج کرد و به میدان عمل کشاند و میدانی را پیش‌روی آنها گشود که بتوانند در آن علیه اشغالگران جهاد کنند.

    این تظاهرات همچنین در کشاندن آوارگان فلسطینیِ سایر نقاط جهان به عرصه مبارزه و افزایش آگاهی در میان نسل جوان آنها نیز مؤثر بود؛ چرا که تا پیش از این به دلیل تمرکز تعمّدی بر کرانۀ باختری و نوار غزه و تلاش برای کاهش نقشۀ فلسطین در این دو ناحیۀ محدود، نقش این آوارگان در حال نابودی بود اما به لطف خدا این حرکت‌ها مسئله را به راه درست خود هدایت کرد و دیدیم که حجم مشارکت‌کنندگان لبنانی در راهپیمایی بازگشت، از تعداد آوارگان کرانۀ باختری و غزه بیشتر بود. همچنین فلسطینیان سرزمین‌های ۴۸ [فلسطینیانی که به تابعیت رژیم صهیونیستی درآمده‌اند] نیز با قوت به عرصه بازگشتند.

    از ویژگی‌های این راهپیمایی‌ها این است که از افتادن مسئلۀ فلسطین در ورطۀ نزاع‌های حاشیه‌ای و فرعی جلوگیری می‌کند و مردم را با مسائل اصلی آنها درگیر می‌کند. درواقع این راهیپیمایی‌ها گوشزد می‌کند که مسئلۀ ما قبل از اینکه مسئلۀ شهرک‌ها یا مرزهای ۱۹۶۷ و بحران سوخت و برق و محاصره باشد، مسئلۀ ملتی است که از سرزمین خود رانده شده و هیچ‌کدام از مسائل جانبی نباید ما را از این جنبۀ اصلی باز دارد.

    ویژگی دیگر این راهپیمایی‌ها در صلح‌آمیز بودن آنهاست. اهمیت این ویژگی در طبیعت تغییرات منطقه‌ای و جهانی است که  وزن مقاومت صلح‌آمیز را نسبت به مقاومت مسلحانه افزایش داده است. در شرایطی که جهان نسبت به کسانی که سلاح در دست دارند خوش‌بین نیست، این نوع از مقاومت بدون در نظر گرفتن شرایط سیاسی، قابلیت تحقق در هر شرایطی را دارد.

     پس از سال‌هایی طولانی که سازمان‌های سنتی امور را در اختیار داشتند و مسئلۀ فلسطین را به حالت جمود و سکون درآورده بودند، این راهپیمایی زمام امور را دوباره به دست خود مردم برگرداند، و این با طبیعت شرایط فعلی منطقه که ملت‌های عرب در آن قرار دارند و با تغییر چهارچوب‌های سنتی به نفع مجموعه‌های مردمی متناسب است. درواقع زمانی که مواجهه به صورت مستقیم میان ملت‌ها و رژیم اشغالگر باشد، فرصت‌های پیروزی و موفقیت بیشتر است.

    راهپیمایی‌های بازگشت از این نظر که حرکت‌هایی قانونی هستند نیز اهمیت می‌یابند؛ چرا که براساس تصمیم‌های بین‌المللی که حق بازگشت را به آوارگان داده است انجام می‌شوند و این سندی قانونی است که کار اشغالگران را در مواجهه با آن پیچیده می‌کند و دلایل رژیم صهیونیستی را مبنی بر اینکه از خود دفاع کرده است باطل می‌کند. با وجود اینکه اشغالگران می‌کوشند که بگویند این افراد درصدد نقض حاکمیت آنها هستند، این بهانه‌ها واقعی به نظر نمی‌رسد؛ چنان‌که محکومیت سازمان عفو بین‌الملل را در مورد رفتار رژیم اشغالگر نسبت به راهپیمایی روز زمین مشاهده کردیم.

    یکی دیگر از ویژگی‌های چنین راهپیمایی‌هایی، فشار روانی و امنیتی است که این حرکت‌ها بر جامعۀ صهیونیست‌ها وارد می‌کند؛ چراکه احاطۀ فلسطین اشغالی از تمام جهات توسط صدها هزار آوارۀ فلسطینی و فعالان جهانی، آرامش آنها را بر هم می‌زند و جامعۀ صهیونیستی را از حیات طبیعی خود محروم می‌کند؛ ولو اینکه این تظاهرکنندگان از مرزها عبور نکنند. همین که آنها هر چند ماه یک بار این قبیل کارها را تکرار کنند، روحیۀ صهیونیست‌ها را در هم می‌شکنند.

    یکی از دوستانم این راهپیما‌یی‌ها را این‌گونه تشبیه کرد: «در نظر بگیرید مردی را که دزدی خانه‌اش را گرفته و بیست سال در آن مانده است. مرد صاحب خانه پس از مدت زیادی برمی‌گردد و شروع به گشتن دور خانه می‌کند و جلوی دزد توقف می‌کند و سپس برمی‌گردد و این صحنه هر ماه تکرار می‌شود. تصور کنید اعصاب دزد چطور به هم می‌ریزد؛ با اینکه صاحب خانه کاری جز نگاه کردن به خانه‌اش انجام نداده است».

     در پی این اثرات مفید است که علت نگرانی اسرائیل از این راهپیمایی‌ها را متوجه می‌شویم؛ علتی که نخست‌وزیر آنها بنیامین نتانیاهو پس از راهپیمایی بازگشت، در ماه می گذشته بر زبان آورد؛ آنجا که گفت: این راهپیمایی روشن می‌کند که مشکل همچنان بر سر وجود اسرائیل است و نه صرفاً بر سر مرزهای ۱۹۶۷٫

    این تأثیرات مثبت سبب می‌شود که تمام تلاش خود را به کار بگیریم که این قبیل راهپیمایی‌ها گستردگی خود را از دست ندهد و تنها به احیای مناسبت‌ها ختم نشود، بلکه حرکتی باشد ادامه‌دار و پردامنه تا زمان بازگرداندن حق‌مان.

    «و یقولون متى هو قل عسى أن یکون قریباً …»

    منبع:

     مرکز اطلاع‌رسانی فلسطین



    نام *
    رایانامه *
    تارنما